Zaczynam grać twardo

Kojarzycie pewnie almanach Johna Wicka Graj Twardo, który ukazał się kiedyś w języku polskim nakładem wydawnictwa Portal? Dla mnie ta książka to taki Ojciec Chrzestny gier fabularnych. Poradnik, w którym znajduje się odpowiedź na każde pytanie. Sam wielokrotnie przeczytałem tą pozycję, bo też czyta się ją bardzo przyjemnie. Gorzej już jest z zastosowaniem porad Wicka w prawdziwym życiu. Czasem myślę sobie, że chciałbym być takim twardym, bezkompromisowym MG, który bez mrugnięcia okiem wyciąga konsekwencje z najmniejszych błędów graczy a ich postacie zamęcza, aby zwycięstwo zawsze było okupione sporą ofiarą. Widzę jednak, że z biegiem czasu część złośliwości i zaczyna coraz bardziej wchodzić mi w krew i powoli zmienia się moje podejście do graczy i ich postaci. Czytaj dalej Zaczynam grać twardo

Gra w grze

Witajcie. Ten wpis pojawia się w sobotę bo myślałem. Znaczy, miałem pewne przemyślenia. Pisałem post na inny temat i okazało się, że nie ma sensu a wnioski, do których doszedłem chciałbym zaprezentować tutaj. To tak w skrócie. Czytaj dalej Gra w grze

Zestaw małego MG

Zainspirowany niedawnym postem na blogu Erpegownia, postanowiłem również napisać co nieco o kościach i innych akcesoriach erpegowych, z którymi się wożę. Podstawowa różnica jest taka, że moje podróżne pudełko z akcesoriami składam zwykle przed wyjazdem i wkładam do niego rzeczy potrzebne do konkretnych sesji, które będę prowadził. U siebie w domu mam natomiast pochowane po różnych pudełkach i szufladach rozmaite akcesoria, które nie koniecznie są w stałym użyciu. W tym poście opiszę jednak te, z których korzystam. Czytaj dalej Zestaw małego MG

Lepiej napisz książkę

Widziałem ostatnio w Internetowie obrazek, który przypomniał mi pewne przemyślenia odnośnie mojego prowadzenia. Chodzi konkretnie o ten obraz i choć to o czym opowiem nie dotyczy mechaniki, to nasuwający się wniosek jest ten sami: czasami lepiej jest napisać książkę. Wbrew pozorom, sytuacja gdy coraz bardziej redukujesz mechanikę nie oznacza, że czas porzucić erpegi i zająć się pisaniem. Gdy się jest erpegowcem przez jakiś czas, to nachądzą człowieka różne myśli. Czy mechanika jest dobra? Czy fantasy ma sens? Po co to wszystko? Ale wątpliwości są dobre bo choć mogą na chwilę człowieka przyblokować, to prowokują myślenie i podejmowanie jakichś decyzji albo chociaż szukanie rozwiązań. Jeśli natomiast zdiagnozujesz u siebie jeden z poglądów opisanych w poniższych punktach, to musisz albo zmienić swój sposób myślenia albo rzeczywiście zacząć pisać książki. Czytaj dalej Lepiej napisz książkę

Legenda Baldur’s Gate

Dzisiaj chciałbym opowiedzieć Wam o grze, która nie tylko wprowadziła mnie w świat gier fabularnych, ale również na długo ustaliła moje erpegowe gusta. Ze wszystkich komputerowych erpegów to właśnie Baldur’s Gate, a konkretnie jego druga część, stał się dla mnie synonimem dobrego komputerowego erpega a detronizuje go dopiero Wiedźmin 3. Oczywiście wielki wpływ ma na to nostalgia i fakt, że nie grywałem w zbyt wiele innych erpegów komputerowych. Wiem jednak, że nie tylko dla mnie ta marka jest tak znacząca. Świadczy o tym chociażby fakt, że każdy kolejny wydawany erpeg, który nie był tragiczny, od razu nazywany był przez marketingowców „następcą Baldur’s Gate”. Nie wspominając już o fenomenie Pillars of Eternity i Baldur’s Gate Enhanced Edition.

Czytaj dalej Legenda Baldur’s Gate

Cmentarzysko for internetowych

Ostatnio w związku z pozbyciem się jednej domeny przeglądałem rozmaite miejsca w sieci, w których jestem zarejestrowany. Zmieniałem zapisane emaile albo usuwałem konta a przy okazji odkryłem, że wiele z tych miejsc już nie istnieje albo jest nieaktywne od dłuższego czasu. Zanim blogosfera stała się tym, czym jest dzisiaj, w polskim erpegowym internecie rządziły fora. To na nich zaczynałem swoją przygodę z fandomem, konsultowałem różne erpegowe pomysły i przeglądałem twórczość forumową w poszukiwaniu materiałów do D&D. Dziś chciałbym opowiedzieć Wam o kilku z nich.

Czytaj dalej Cmentarzysko for internetowych

Kult wyzwań

Będąc ostatnio w Poznaniu poprowadziłem sesję w systemie „Kiedy Rozum Śpi”. Jak zwykle zignorowałem gotowca i stworzyłem własną krainę snów, w której musieli się odnaleźć bohaterowie. W rozmowach z graczami, które pojawiły się po tamtej sesji wyszedł nam bardzo ciekawy wniosek (dzięki Squid i Largus!). Squid podkreślał fakt, że na sesji w KRS nie ma wyzwań. A przynajmniej nie ma takich wyzwań jak powiedzmy w D&D. Tam większość konfliktów to sytuacje typu „być albo nie być”. Albo wygrywamy albo umieramy. W Kiedy Rozum Śpi konflikty, nawet jeśli występowały, miały sensowne zakończenia zarówno w przypadku porażki jak i sukcesu. Gracze odczuli to na sobie bo w Szpitalu  – pierwszej lokacji w krainie snów – jeden z nich został zmuszony do leczenia a drugiemu udało się tego uniknąć. Obie sceny były przy tym ciekawe. Czytaj dalej Kult wyzwań