Gra w grze

Witajcie. Ten wpis pojawia się w sobotę bo myślałem. Znaczy, miałem pewne przemyślenia. Pisałem post na inny temat i okazało się, że nie ma sensu a wnioski, do których doszedłem chciałbym zaprezentować tutaj. To tak w skrócie. Czytaj dalej Gra w grze

50 twarzy Cthulhu Dark

Spokojnie, nie będzie o BDSM…

Moja krótka kampania w Cthulhu Dark ma się ku końcowi. Ostatnio przeprowadziłem też eksperyment, polegający na poprowadzeniu Ravenlofta na CD i przebiegł bardzo pomyślnie. W związku z tym mam kilka przemyśleń odnośnie do gry Grahama Walmsleya, którymi chciałem się z Wami podzielić. Czytaj dalej 50 twarzy Cthulhu Dark

Cthulhu Dark: horror podnosi łeb

Kilka lat temu świat ujrzała nowa gra fabularna. Cthulhu Dark, erpeg z gatunku tych jednostronicowych genialnych indiasów. Prosta i szybka mechanika do prowadzenia Zewu Cthulhu, w której nawet nie ma sensu walczyć z potworami, bo zasady mówią, że gdy próbujesz walczyć, to umierasz. Pomysł stał się na tyle popularny, że tamta wersja gry, wraz z różnymi rozszerzeniami do mechaniki, dorobiła się nawet polskiej wersji językowej wydanej w formie PDF, którego do dziś można bezpłatne ściągnąć na Polterze. Jakoś też w tamtym czasie przetestowałem tę mechanikę, prowadząc całkiem udaną sesję. Nie zachwyciłem się jednak na tyle, aby kontynuować moją przygodę z Cthulhu Dark. Zdarzało mi się później prowadzić Zew, ale zwykle już na mechanice Zewu. Czytaj dalej Cthulhu Dark: horror podnosi łeb

Fate – nieznane rewiry

Od paru lat prowadzę sesje na mechanice Fate Core i możnaby pomyśleć, że po takim czasie system będę znał już całkiem dobrze. Ale nie, nie znam. Fate jest prostą mechaniką, ale jej prostota sprawia właśnie, że mam tendencje do redukowania jej jeszcze bardziej. Z tego powodu niedawno zacząłem nową kampanię w Fate Core, w której chcę wypróbować wszystko co oferuje ten system i spróbować w jak największym stopniu stosować wszystkie pomijane dotąd zasady. Czytaj dalej Fate – nieznane rewiry

Losowe lochy

Gdy pierwszy raz czytałem Przewodnik Mistrza Podziemi do D&D od razu pomyślałem, że przecież te wszystkie losowe tabelki do generowania lochów i miast można by przerzucić do jakiegoś programu, który całą robotę wykona za MG. Udało mi się nawet zrobić arkusz w Excelu do generowania miast (włącznie z poziomami npców), ale nie odważyłem się nigdy zabrać za generowanie całego lochu. Może dlatego, że oprócz losowania poszczególnych pokoi trzeba było jeszcze wygenerować sam labirynt.

Czytaj dalej Losowe lochy

Jak nie robić konwersji systemu

Tak to już jest na tym blogu, że czasem napiszę o czymś, co mi się udało żebyście mogli spróbować tego u siebie, a czasem opiszę porażkę, żebyście nie musieli tego wypróbowywać. Tak jest w tym przypadku.

Moje erpegowe początki wiążą się z systemem spod znaku Czarodziejów z Wybrzeża, dlatego do dziś sporym sentymentem darzę dedki i światy, które do nich powstały. Nie darzę tym sentymentem natomiast mechaniki dedeków, która trzyma mnie na bezpieczny dystans. Próbowałem go pokonać. Kilkukrotnie. Za każdym razem źle.

Czytaj dalej Jak nie robić konwersji systemu

Systemy, które kiedyś poprowadzę (lub nie)

Jako MG i erpegowiec ogólnie, jestem po części kolekcjonerem. Nie gonię może za jakimiś rzadkimi okazami Złego Cienia albo Kryształów Czasu, ale uznaję, że jeśli system mi się podoba i będę bardzo chciał go kiedyś poprowadzić, to na pewno znajdzie się na niego miejsce na mojej półeczce. Tak, mam w domu dużo systemów, których nie prowadziłem nigdy. W większość z nich grałem (larp w reliach systemu też się liczy, co nie?), ale konieczność wchodzenia w zupełnie nową mechanikę i niejako uczenia się wszystkiego od zera stopuje mnie przed sięgnięciem po te cięższe z woluminów. Oczywiście są wyjątki. Fate Core z toolkitem pochłonąłem jak tylko do mnie dotarł. Ale Fate Core to nie aż taka nowość i nauka od zera, w końcu prowadziłem już Fate drugoedycyjny.

Czytaj dalej Systemy, które kiedyś poprowadzę (lub nie)

Czego możemy się nauczyć z Fate Core – aspekty

Fate, czyli „Fantastic Adventures in Tabletop Entertainment” to system, który od roku 2003 nieźle miesza w głowach erpegowcom. Jego ostatnia edycja, sfinansowana spektakularną kampanią na Kickstarterze, nosi nazwę Fate Core i jest ewolucją zasad trzeciej edycji systemu (która to ukazała się jedynie jako część Spirit of The Century i Dresden Files). Fate postawił na głowie tradycyjne podejście do gier fabularnych i zaproponował model, który w swym sercu miał granie narracyjne a nie (jak wiele systemów głównego nurtu) symulacyjne. W skrócie – Fate stawia na historię a nie na odwzorowywanie rzeczywistości.

Czytaj dalej Czego możemy się nauczyć z Fate Core – aspekty