Dwie knajpy, których nie znałeś w Sigil

Hejka, ponieważ ostatnio moja kampania w D&D przeniosła się do Planescape’a, to zacząłem myśleć nad tym, jak urozmaicić sobie Miasto Drzwi i stworzyć lokacje, które zadziwią albo zainteresują graczy.  Na razie prezentuję dwie z nich, które już się pojawiły na sesjach:

Szklany Dom

Karczma znajduje się w dzielnicy kupieckiej i jak sama nazwa wskazuje, sporą część jej ścian i dachu stanowi szkło. Konkretnie, mamy tu do czynienia ze szklanym dachem i sporymi oknami, z których rozpościera się widok na okolicę. Lokal stoi w dzielnicy kupieckiej, otoczny przez dziesiątki różnych kramików i sklepów, więc zawsze jest tutaj bardzo wiele ludzi. Nie ma tutaj kelnerek a za barem stoi jedna osoba – Dziesięcioręki (którego imię nie jest na wyrost bo na prawdę typ ma sporo kończyn). Oprócz rozmaitych typów z dzielnicy kupieckiej karczma jest ulubionym miejscem ciepłolubnych stworzeń bo istotnie jest tu całkiem gorąco. Można tu spotkać drzewców wymieniających swoje „I am Groot” nad kuflami jakiejś zielonej mazi, ale również diabły i mniejsze rodzaje ciepłolubnych smoków i półsmoków. Są tutaj jeszcze dwa charakterystyczne miejsca – antresola, na której siedzą stali bywalcy a losowi przechodnie nie są wpuszczani oraz ogólnodostępna piwnica, w które znajduje się portal do Planu Żywiołu Ognia.

Hubka i Krzesiwo

Jest to karczma znajdująca się w tej lepszej części Ula. Można to poznać po tym, że jest tu względny porządek a placyk przed karczmą oświetla nawet jedna porządna latarnia. Po wejściu wita nas kelner lub kelnerka i prowadzi schodami w dół. Idąc do swojego stolika mijamy bardzo wiele różnych pokoi, w których siedzą najróżniejsze indywidua. Spora część z nich wydaje się jakby siedziała tu od dawna. Niektórzy mają sięgające do ziemi brody i ledwo ruszają się na swoich stołkach. Gdy w tym istnym labiryncie korytarzy, klatek schodowych i sal bohaterowie w końcu otrzymają swój stolik a następnie złożone zamówienia, zostają sami.
Próbując znaleźć drogę do wyjścia orientują się natomiast, że Hubka i Krzesiwo to prawdziwy labirynt,  z którego bardzo trudno jest wyjść a korytarze i sale w jakiś tajemniczy sposób zmieniają się miejscami. Każdy kolejny test na szukanie wyjścia jest tutaj coraz trudniejszy.
Nie jest jednak tak, że bohaterowie skazani są na wieczą tułaczkę. Hubka i Krzesiwo to miejsce dla prawdziwych poszukiwaczy przygód i ci, którzy wykażą się odpowiednimi talentami mogą opuścić to miejsce. Mamy tu areny gladiatorów, sceny teatralne, tarcze strzeleckie i co tylko sobie wymarzycie. W karczmie znajduje się mnóstwo osób i trzeba im zapewnić jakąś rozrywkę.
Jeśli jednak bohaterowie uprą się, aby wyjść bez wykazywania się na scenie dowiedzą się szybko, że nie jest to takie proste. Kelnerzy bardzo szybko znajdują wałęsających się po korytarzach śmiałków i mają na oku tych, którzy wiele razy próbowali tego procederu. Może pomoże im w ucieczce pół-szalony gnom, który stworzył magiczną mapę części lochu? Może dotrą do Baru i zyskają przychylność jednego ze stałych bywalców? A może zdenerwowani kelnerzy zamkną ich gdzieś lub napuszczą na nich bestie z Otchłani? Kto wie, kto wie?

Zaangażowanie

Mityczne zaangażowanie graczy. No co zrobić, żeby oni chcieli grać?! Wielu MG zadaje sobie to pytanie. Ja też.  Jest wiele sposobów na to, aby wciągnąć graczy w sesję. Ja dotąd próbowałem głównie wymyślając jakieś zawiłe historie, w których gracze będą chcieli uczesnitczyć. Gdy jednak chciałem swoje prowadzenie bardziej oprzeć na pomysłach graczy, okazywało się, że to nie jest takie proste. Post ten właściwie jest rozszerzeniem do poprzedniej notki, doszczegółowieniem. Znów będzie o sesji z lwem :D

Czytaj dalej Zaangażowanie

Dlaczego jesteś mistrzem gry?

Pojawił się nowy trend internetowy. Szkolenie mistrzów gry. Gdzie nie spojrzeć pojawiają się warsztaty, strony czy wpisy na buniu poświęcone temu tematowi. Sam z resztą również dałem się temu ponieść, ale spokojnie. Jeden rebranding już przeszedłem i w najbliższym czasie nie planuję kolejnego. Gratuluje Encowi zmiany nazwy (jak również profilu swojego bloga), którą podjął i życzę samych sukcesów bo merytorycznych tekstów w Internecie nigdy za dużo. A co do mnie – prowadząc ostatnio spotkanie organizacyjne odnośnie warsztatów dla mistrzów gry zadałem uczestnikom pytanie: „dlaczego chcecie być mistrzami gry?”. A potem sam musiałem na nie odpowiedzieć…

Czytaj dalej Dlaczego jesteś mistrzem gry?

Zaczynam grać twardo

Kojarzycie pewnie almanach Johna Wicka Graj Twardo, który ukazał się kiedyś w języku polskim nakładem wydawnictwa Portal? Dla mnie ta książka to taki Ojciec Chrzestny gier fabularnych. Poradnik, w którym znajduje się odpowiedź na każde pytanie. Sam wielokrotnie przeczytałem tą pozycję, bo też czyta się ją bardzo przyjemnie. Gorzej już jest z zastosowaniem porad Wicka w prawdziwym życiu. Czasem myślę sobie, że chciałbym być takim twardym, bezkompromisowym MG, który bez mrugnięcia okiem wyciąga konsekwencje z najmniejszych błędów graczy a ich postacie zamęcza, aby zwycięstwo zawsze było okupione sporą ofiarą. Widzę jednak, że z biegiem czasu część złośliwości i zaczyna coraz bardziej wchodzić mi w krew i powoli zmienia się moje podejście do graczy i ich postaci. Czytaj dalej Zaczynam grać twardo

Czas coś zmienić

Wiem, od miesiąca nic nie pisałem, przepraszam. Mimo że po Coperniconie byłem pełen motywacji i energii, to wszystko się rozleciało. Ale nie marnowałem czasu (za bardzo). Robiłem dużo porządków – dosłownie i w przenośni. Oczekiwałem nadejścia wielkich zmian, ale one nie nadeszły. Czekanie nie zawsze jest dobre. Postanowiłem więc, że zmienię coś sam. Tak, to bardzo enigmatyczny wstęp. Nie spodziewajcie się wyjaśnienia tego wszystkiego w dalszej części. Nie mniej, zapraszam do lektury :) Czytaj dalej Czas coś zmienić

Wyżymanie postaci

Dawno temu, gdy jeszcze prowadziłem sesje forumowe, a posty na moim blogu pojawiały się z mniejszą niż większą regularnością, popełniłem pewien post dotyczący pomagania graczom w tworzeniu ich postaci. Wtedy myślałem, że to jedyny słuszny sposób. Teraz wiem, że nie, bo z czasem przestałem go stosować. Nie dlatego, że jest zły, raczej ze względu na specyfikę sesji forumowych. Brały w nich udział doświadczone postacie z konkretnymi pomysłami na życie i na wspieraniu tworzenia takich postaci skupia się właśnie mój pomysł. Czytaj dalej Wyżymanie postaci

Zestaw małego MG

Zainspirowany niedawnym postem na blogu Erpegownia, postanowiłem również napisać co nieco o kościach i innych akcesoriach erpegowych, z którymi się wożę. Podstawowa różnica jest taka, że moje podróżne pudełko z akcesoriami składam zwykle przed wyjazdem i wkładam do niego rzeczy potrzebne do konkretnych sesji, które będę prowadził. U siebie w domu mam natomiast pochowane po różnych pudełkach i szufladach rozmaite akcesoria, które nie koniecznie są w stałym użyciu. W tym poście opiszę jednak te, z których korzystam. Czytaj dalej Zestaw małego MG

Puchar Mistrza Mistrzów – Fail To Win

Druga część mojej relacji z Coperniconu. Tutaj znajduje się pierwsza, ogólna część. Kto obserwuje mojego bloga i fanpage albo kto gra w moich sesjach, ten wie, że w tym roku bardzo nastawiałem się na udział w PMM-ie. Wysyłałem graczom ankiety, prowadziłem trzy sesje z rzędu tego samego dnia, żeby sprawdzić, czy dam radę, ale też dużo czytałem o tym, jak robić lepsze sesje. Innymi słowy, byłem skazany na sukces. Musiało się udać. No i oczywiście się nie udało.

Przygotowanie

Ponieważ w swojej głowie nie dopuszczałem takiej możliwości, że poprowadzę tylko jedną sesję, to oczywiście przygotowałem sobie pomysły na każdą z faz turnieju. Same pomysły. Początkowo chciałem usiąść nad tym wcześniej i dopracować te sesje idealnie, ale ostatecznie nie zrobiłem tego, za to wybrałem takie konwencje, w których prowadziłem dużo (z wyjątkiem „Cthulhu Dark”) i w razie potrzeby będę mógł użyć elementów z poprzednich sesji. Plan był taki:

  • Eliminacje: fantasy na „Fate Core” — tego typu sesji prowadziłem dużo na konwentach. Bez wyraźnie zaznaczonego świata, po prostu wrzucając graczy w jakieś królestwo borykające się z problemem, który tylko mężni bohaterowie będą w stanie rozwiązać.
  • Półfinał: „Kiedy Rozum Śpi” — ten system poznałem niedawno, ale prowadziłem w nim już wiele sesji, nie ograniczając się tylko do przedstawionej w podręczniku krainy Szalonego Miasta. Właściwie, to nigdy nie prowadziłem w Szalonym Mieście. Mam kilka własnych settingów.
  • Finał: „Cthulhu Dark” — ostatnio pisałem o nim notkę blogową. Rady odnośnie do tworzenia i prowadzenia scenariuszy, zawarte w nowej edycji tej gry, są naprawdę dobre i pozwalają na tworzenie niezapomnianych sesji, a przy tym planowanie rozgrywki nie trwa długo.

Moje plany musiałem zrewidować niemal od razu. Okazało się bowiem, że eliminacje odbędą się w nocy a półfinał w dzień. Poprowadziłem więc „Kiedy Rozum Śpi”. Do sesji przygotowałem się w pociągu, jadąc na konwent. O tym, dlaczego poszło mi to tak sprawnie, napiszę jeszcze osobny wpis, ale przygotowałem dużo materiałów — lokacje, postacie, bohaterów, a nawet playlisty z muzyką. Dużo więcej bym nie zrobił, siedząc nad sesją w domu przy biurku. Nie miałem co prawda żadnych rekwizytów, ale i tak używam ich na moich sesjach bardzo rzadko.

Organizacja

Powiedzieć, że tegoroczny PMM wywołał wiele dyskusji to jakby nic nie powiedzieć. Jak erpegowy Internet długi i szerogi, ludzie zaczęli mówić o PMM. Głównie o tym, co można zrobić w nim lepiej. Powstał nawet dokument online do zbierania rozmaitych sugestii. Tegoroczny Puchar miał kilka słabych stron, ale najgorzej mieli sędziowie, którzy snu zażywali wyjątkowo sporadycznie. Zwyczajna dla PMM otoczka chaosu i lekkiej dezorganizacji w tym roku wyjątkowo nabrała na sile i zabolała wszystkich, nie tylko sędziów. Na przykład ja i Zefir dostaliśmy w Eliminacjach tę samą salę. Nie było za bardzo innych miejsc, więc najpierw dostałem kilka stołów na korytarzu, a potem dopiero przenieśli mnie do szatni w budynku obok (podlinkowane zdjęcie nie przedstawia sesji PMM, ale odbyła się ona w podobnych okolicznościach). Warunki trochę lepsze niż korytarzowe, ale niedaleko sesję prowadził Jaxa, którego na mojej sesji można było od czasu do czasu usłyszeć. Gdy w końcu znaleźli się gracze, to z 19:00 (czyli godziny rozpoczęcia eliminacji) zrobiła się 20:30.

Eliminacje

Jak już wspomniałem wcześniej, poprowadziłem sesję w „Kiedy Rozum Śpi”. Zażyczyłem sobie trójki graczy płci dowolnej i takowych dostałem. Pozostało tylko rozdać postacie, wytłumaczyć mechanikę i jazda! Nie chcę za dużo opisywać z eliminacyjnej sesji, bo zamierzam ją jeszcze dopracować według sugestii sędziów i poprowadzić jeszcze raz w najbliższym czasie. Mogę natomiast powiedzieć, że byłem bardzo zestresowany. Częściowo pewnie ze względu na problemy związane z salą, bo w pewnym momencie tego zamieszania miałem ochotę na to, żeby olać cały ten PMM i spotkać się gdzieś ze znajomymi. Na pewno jednak dużo bardziej denerwowałem się ze względu na poczynione przygotowania. Większość moich erpegowych znajomych z Wrocławia wiedziała o tym, że startuję, pisałem o tym na blogu. Byłoby głupio, gdybym nie dostał się choćby do półfinału, nie? Czułem wiszącą nade mną konieczność, oczekiwania, poprzeczkę, którą sam postawiłem bardzo wysoko. I to mnie zgubiło. Sam stres, choć w oczywisty sposób przełożył się na spadek jakości sesji, pewnie jeszcze nie zdyskwalifikowałby mnie, ale moja sesja miała jeszcze jeden spory minus. Jeden z graczy był bardzo aktywny i bardzo kradł spotlight na sesji, a nawet czasem wcinał się w moją narrację. Skupiłem się na tym, aby bardziej wciągnąć do gry pozostałych graczy, ale powinienem był też przyhamować zbyt aktywnego. Prowadząc, nie zwróciłem uwagi na to, że dałem sobie wejść na głowę, ale stres chyba zrobił swoje.

Wyniki

Po sesji eliminacyjnej stres wcale nie odpuszczał. Trzymał mnie, dopóki nie dowiedziałem się, że nie jestem w półfinale. Wiedziałem, że zrobiłem dużo błędów, ale miałem też świadomość, że sesja poszła mi całkiem dobrze i nie wiedziałem jeszcze wtedy czy moje błędy będą na tyle poważne, aby zamknąć dla mnie drzwi do półfinału. Gdy byłem sędzią w zeszłym roku, to nawet do finałowych i półfinałowych sesji mieliśmy dużo uwag, bo w lepiej poprowadzonych grach można po prostu zobaczyć więcej błędów. Gdy sesja jest totalnie zła to ciężko powiedzieć coś więcej oprócz paru ogólnych wskazówek. Nie byłem pewien, jak mi poszło i przez całą noc budziłem się co chwila, bo sędziowie mieli wysłać półfinalistom sms, jak tylko padnie decyzja o zakwalifikowaniu kogoś do półfinału. Teraz myślę, że to, że nie włączyłem sobie na noc trybu samolotowego, żeby spać spokojnie, było koszmarnie głupim pomysłem. Bo nawet gdybym miał wziąć udział w półfinale, to nieprzespana noc położyłaby mnie jak nic. Wiem, bo gdy w sobotnie popołudnie grałem w sesji u Squida, to zasnąłem na niej. A nie siedzieliśmy tam w wygodnych fotelach.

Feedback

Wszyscy, którzy na którymś etapie odpadają z Pucharu, otrzymują feedback od sędziów. Każdy uczestnik ma swojego „duszka” – sędziego, który zbiera od wszystkich feedback dotyczący tylko jego sesji. W moim przypadku był to Miłosz, ale poprosiłem również Wojtka, aby powiedział, co on sądzi o mojej sesji. Wstępny feedback, zaraz po ogłoszeniu wyników eliminacji wyciągnąłem z kolei od Andrzeja. Informacje, które usłyszałem, częściowo się pokrywały — stres, nieupilnowanie nadaktywnego gracza, od Wojtka usłyszałem, że jest postęp w porównaniu do mojego poprzedniego startu w PMM a lista rzeczy do poprawy (nie licząc stresu i lepszego opanowania graczy) zawierała konkrety, które pozwolą mi przejść z prowadzenia dobrych sesji na prowadzenie świetnych. Większość rad dotyczyła opisów — innych zmysłów, szczegółów czy dostosowywania opisów do konwencji. Otrzymałem również pochwały, które dotyczyły fajnych pomysłów, elastyczności, grania ciałem, mimiką i głosem. Wiem zatem, co muszę zrobić, aby za rok było lepiej i już dziś mówię wam, że zamierzam to poprawić i wziąć udział w kolejnej edycji. Strzeż się Zed, za rok widzimy się w finale! :)

Podziękowania

Chciałbym z tego miejsca podziękować różnym ludziom, bez których mój tegoroczny udział w PMM nie udałby się tak dobrze.

  • Moim graczom i erpegowym znajomym, którzy pomogli mi w przygotowaniach. Pomogli: wypełniając ankiety, dajac mi feedback po sesjach, po prostu grając u mnie.
  • Organizatorom Coperniconu i Pucharu Mistrza Mistrzów, dzięki którym Puchar się odbył i trwał mimo przeciwności losu.
  • Moim graczom z sesji eliminacyjnej za ich dobre pomysły i zaangażowanie (miejscami zbyt wielkie :P) oraz miłą atmosferę na sesji
  • Wszystkim sędziom PMM za ich heroiczną postawę i znoszenie tortur bezsenności ku chwale RPG!
  • Uczestnikom tegorocznego Pucharu za wspólną walkę. Gratuluję Zedowi wygranej, Kamilowi zdanego testu a Kuglarzowi dojścia do półfinału w swoim pierwszym starcie w PMM.

Widzimy się za rok!

Na koniec anegdota

W czasie trwania eliminacyjnej sesji przerwałem na chwilę narrację, aby ustawić inną muzykę i zrobić dramatyczną pauzę między częściami sesji (to był moment przejścia do świata snów). Jeden z graczy nachylił się do mnie i cicho, tak aby nie słyszał tego sędzia, powiedział: „jedź dalej, jest super”, myśląc pewnie, że się zawiesiłem z nerwów. Dziękuję :D

Viva San Escobar!

Drogi czytelniku! Jeśli jakimś cudem ominął Cię w Internetach fenomen San Escobar, to pozwól, że krótko scharakteryzuję sytuację. W całej sprawie chodziło o pomyłkę polskiego Ministra Spraw Zagranicznych, który powiedział w wywiadzie, że spotkał się z ministrami San Escobar. Taki kraj oczywiście nie istnieje, ale Internet bardzo szybko podchwycił pomyłkę ministra i ludzie zaczęli San Escobar tworzyć. Powstała waluta, flaga, a nawet dość szczegółowa mapa. Pomysł, aby o losach obywateli San Escobar poprowadzić sesję RPG, ukradłem. To znaczy, widziałem, jak ktoś o tym pisał, na jakiejś erpegowej grupce. To, co jednak zostało katalizatorem dla tego pomysłu to gra Just Cause 3 – sandbox-owa gra akcji o obalaniu dyktatorów na jakichś tropikalnych wysepkach z użyciem ciężkiego sprzętu i dynamitu. Z połączenia San Escobar i Just Cause powstał pomysł na sesję. Rebeliancki sandbox o ruchu oporu, który przeciwstawia się okrutnemu dyktatorowi, którego dość przewrotnie i żartobliwie nazwałem El Bobo. Czytaj dalej Viva San Escobar!